W 1742 r. ewangelicy z Miłkowa oraz Ścięgien, Karpacza, Płóczek i
Karpacza Górnego uzyskali zgodę na wzniesienie w Miłkowie drewnianego
domu modlitw, zamienionego w 1754 r. na mur, który od 1755 r. pełnił
rolę świątyni par. W 1765 r. jako właściciela wymieniano hr. von
Loudrona. Wartość jego majątku w Miłkowie szacowano na 40.200 talarów,
a mieszkało w nim 25 kmieci, 22 zagrodników i 155 chałupników, w tym 44
rzemieśliników. W 1768 r. przebudowano dwór na okazały pałac.
W 1784 r. właścicielką dóbr miłkowskich była owdowiała hr. von Londron.
Była to dama wykształcona, zajmująca się osobiście alchemią i badaniami
przyrodniczo - chemicznymi. W jej zamku w Niemczech przebywał Giacomo
Casanova, który korzystał z bogatego księgozbioru, prowadząc własne
badania nad eliksirem młodości. Właścicielkę Miłkowa również
podejrzewano o jego wynalezienie i użycie. W związku z tym powstały
legendy o jej nieprawdziwej śmierci i wiecznym życiu. W 1786 r. w
Miłkowie należącym do hr. von Londron, wymieniano pałac, 2 folwarki, 2
kościoły, 2 szkoły i 2 plebanie (katolicka i ewangelicka), 4 młyny
wodne i młyn i młyn papierniczy, zatrudniający 7 robotników. Wśród
mieszkańców było 26 kmieci, 86 zagrodników i 88 chałupników. W 1796 r.
Miłków nabył hr. Bernhard von Matuschka, który był autorem znanego i
cenionego zielnika oraz opisu flory Śląska. W rękach rodziny hr. von
Matuschka - Toppolatzanów pałac znajdował się do 1945 r.
W pocz. XIX w. w Miłków zaliczał się do największych majątków w
Kotlinie Jeleniogórskiej. Należał do hr. von Matuschki, natomiast lasy
były własnością Kowar. Dopiero w 1820 r. miasto sprzedało leśniczówki
miłkowskie za 25 tys. talarów. W 1825 r. właścicielka wsi była wdowa po
hr. von Matuschce, Maria Teresa. Wieś liczyła 212 domów, był pałac -
jak pisano: "z bogatym zbiorem roslin, dawna siedziba śląskiego
botanika hr. Matuschki" - 2 kościoły, 3 szkoły, 3 młyny wodne, młyn do
mielenia kory dębowej, tartak typu holenderskiego, młyn papierniczy,
cegielnia i kuźnica żelaza. Wśród mieszkańców było 2 tkaczy jedwabiu, 3
tkaczy bawełny i 10 tkaczy płótna lnianego, a ponadto 12 krawców, 4
stolarzy, wielu innych rzemieślników i sławni "laboranci". Do Miłkowa
należało Brzezie Karkonoskie, a w skład majątku wchodziły ponadto:
Karpacz, Ścięgny, Płóczki, Wilcza Poręba i Głębock.
Miłków wcześnie zaczął pełnić rolę letniskową, a w latach 30-tych XIX
w. rekrutowali się stąd jedni z pierwszych urzędowych przewodników
górskich po Karkonoszach, ustanowionych przez starostwo jeleniogórskie.
Od połowy XIX w. powstawały kolejne gospody i pensjonaty dla turystów i
letników, część przekształciła się ze starszych, np. karczma sądowa i
karczma w sołectwie w górze wsi. W 1870 r. majątek kpt. w stanie
spoczynku hr. Benno von Matuschki - Toppolatzana obejmował 3.901 morgów
gruntu i przyniósł 2.341 talary rocznego dochodu.
Od 1880 r. w Miłkowie działała odrębna sekcja RGV, a w 1890 r.
wymieniano tu 3 gospody, w tym karczme sądową z winiarnią i browar.
Brzezie Karkonoskie stawało się letniskiem, a nawet miało ambicję
zostania uzdrowiskiem, które zresztą się nie spełniły, mimo zbudowania
kurhausu. W 1875 r. w Miłkowie były 222 domy, bielnik i fabryka gwoździ.
dalej...
Info