Historia Miłkowa
Miłków jest starą wsią, pierwsze wzmianki pochodzą z 1305 r. przy
okazji opisu dóbr biskupstwa wrocławskiego, aczkolwiek pierwszy
tutejszy proboszcz, Nicolas Berner, pojawił się w źródłach dopiero w
1399 r.
Miłkow powstał jako osada lokowana na surowym korzeniu, a jego zasadźcą
był prawdopodobnie niejaki Arnold, od którego wziął nazwę.
W 1355 r. wieś wymieniano jako jedną z ważniejszych w okręgu sądowym
Jeleniej Góry. Miał tu podobno istnieć zamek, zniszczony przez husytów.
Prawdopodobnie w jego miejscu powstał później dwór i pałac.
W 1394 r. Nickel von Niebelschütz zapisał 5 marek rocznego czynszu z
Miłkowa klasztorowi w Lubomierzu, przyjmuje się więc, że był wówczas
właścicielem wsi. W okresie wojen husyckich Miłków został zniszczony, a
mieszkańcy wraz z dobytkiem uciekli w góry, m.in. wówczas powstała
nazwa Husyckie Kąty w dolinie Miłkówki.
Potem wieś stanowiła kolejno własność znanych śląskich rodów
rycerskich: od 1436 r. należała do Lorenza von Runge, a od 1491 r. do
von Reibnitzów. Miłków odbudował się szybko i w 1543 r. zakończono
przebudowę (lub odbudowę) kościoła,
który już w 1552 r. przejęli protestanci, stanowiący zdecydowaną
większość mieszkańców.
W 1567 r. założono górną część wsi, zwaną Der Dittrich. W 1516 r.
łaziebny z Miłkowa był starszym mistrzem wszystkich łaziebników w ks.
świdnicko - jaworskim.
Później wieś stała się centrum ludowych cyrulików i owczarzy, a po
wojnie 30-letniej i w XVIII w. stanowiła z Karpaczem ośrodek sławnego
zielarstwa karkonoskiego.
Burzliwy okres wojny 30-letniej zaznaczył się w Miłkowie m.in. zmianą
właścicieli, częściowym zniszczeniem wsi, a także napięciami
społecznymi. Wieś jednak rozwijała się; w 1642 r. wymieniono młyn
papierniczy i kuźnicę żelaza, związaną z ośrodkiem górniczo - hutniczym
w Kowarach. Po zakończeniu działań wojennych nastąpiła tzw. redukcja
kościoła protestanckiego. W 1654 r. doszło do zamieszek, gdy 15 lutego
kościołowi odebrano ewangelię.
Do następnych zamieszek doszło w kwietniu 1677 r., gdy zarządca dóbr
hr. Zierotina usunął ze wsi protestanckiego kaznodzieję i w latach
1679-81, gdy miał tu miejsce jeden z większych buntów chłopów w
Kotlinie Jeleniogórskiej, który zakończyła dopiero ugoda przed
specjalną komisją. W związku z tymi wypadkami, jeszcze na początku
XVIII w. ewangelicy z całej okolicy zbierali się na modlitwy i tajne
nabożeństwa w miejscach ukrytych w lasach i trudno dostępnych. Śladem
tych wydarzeń są nazwy miejscowe na Pogórzu Karkonoskim.
W 1656 r. Miłków zakupił hr. von Zierotin, który w 1677 r. wzniósł nowy
dwór. Potem wieś stanowiła własność hr. von Toppolatzana. W tym czasie
w Karkonoszach rozwijało się zielarstwo i produkcja leków. Centrum tego
procederu stanowił Karpacz, który przynależał do parafii w Miłkowie.
Stąd też laboranci, którzy utworzyli odrębny cech, figurowali w
księgach parafii w Miłkowie i chowani byli na tutejszym cmentarzu.
Część z nich pochodziła zresztą z Miłkowa.
W pocz. XVIII w. Miłków był dużą, bogatą posiadłością. W 1726 r. z
majątku płacono 1.944 talary podatków, a chłopi dodatkowo jeszcze 577
talarów. Była to uprzemysłowiona wieś, w której spore znaczenie
odgrywało hutnictwo żelaza, papiernictwo i tkactwo chałupnicze. W 1737
r. właścicielem był hr. von Waldstein, ale w 1741 r. notowano, że
Miłków należał do Kowar, dotyczyło to jednak tylko obszarów leśnych.
dalej...
Info